خودگشودگی ۱ ساله و من ۲۷ ساله شده‌م!
دوتامون تو یه روز متولد شده‌یم!

۲۷ ساله شدم ... تو این روزهای ساکت ِ شلوغ!

نمی‌دونم امسال قرار  ِ چیکار کنم... نمی‌دونم وقتی ۲۷ شد ۲۸ چه تصمیم‌هایی گرفته‌م و چه کارهایی کرده‌م٬ اما فکر می‌کنم سال پر زحمتی پیش روم باشه...
سالی که باید چند تا تصمیم بزرگ و مهم بگیرم...

امیدوارم امسال پر از تصمیم‌های درست و کارهای مفید باشه و اشتباهاتش از نوع اشتباه‌های خوب باشه٬ اشتباه‌هایی که کمک می‌کنه یه قدم در خودمون جلوتر بریم...

یه هدیه هم برای دوستان دارم... جناب آلبالو (تو وبلاگ آلوچه) گفته بودن: دوست دارم یه رسمی بذارم جدید، تولد سال بعدم از کسی هدیه نمی‌گیرم ، برعکس ، به بقیه هدیه میدم ، اینطوری برام قشنگ تره.
حالا منم می‌خوام به این رسم نو عمل کنم!

اینم هدیه‌ی من:   ... خوشبختی ...           
                                                    پاور پوینت ِ ٬ با حوصله ببینیدش!

. . . بر من ببخشایید . . .

بر من ببخشایید
بر من که گاهگاه
پیوند دردناک وجودم را
با آب‌های راکد
و حفره‌های خالی از یاد می‌برم
و ابلهانه می‌پندارم
که حق زیستن دارم

بر من ببخشایید
بر خشم بی‌تفاوت یک تصویر
که آرزوی دور‌دست تحرک
در دیدگان کاغذی‌اش آب می‌شود

بر من ببخشایید
بر من که در سراسر تابوتم
جریان سرخ ماه گذر دارد
و عطر‌های منقلب شب
خواب هزار‌ ساله‌ی اندام‌ام را
آشفته می‌کنند

بر من ببخشایید
بر من که از درون متلاشی‌‌ام‌
اما هنوز پوست چشمان‌م از تصور ذرات نور می‌سوزد
و گیسوان بیهده‌‌ام
نومیدوار از نفوذ نفس‌های عشق می‌لرزد

ای ساکنان سرزمین ساده‌ی خوشبختی
ای همدمان پنجره‌های گشوده در باران
بر من ببخشایید
بر ‌من ببخشایید
زیرا که مسحور‌ام
‌زیرا که ریشه‌های هستی بارآور شما
در خاک‌های غربت ‌من نقب می‌زنند
و قلب زودباور من را
با ضربه‌های موذی حسرت
در کنج سینه‌ام متورم می‌سازند.

پ.ن:
تو این دو سه روز که مریم قسمتی از این شعر رو گذاشته٬ مدام داره تو ذهنم تکرار می‌شه...

شعر گفتن نمی‌دونم .. اگرم می‌دونستم شاید هیچ وقت نمی‌تونستم به این زیبایی درونم رو توصیف کنم... بی‌اجازه‌ی فروغ ضمیرها و شناسه‌هاش رو عوض کردم...

هفت سال زمان کمی نیست که نابود شدنش رو بشه جبران کرد... اون هم ۲۰ تا ۲۷ سالگی!
نه مثلا ۵۰ تا ۵۷ سالگی  یا ۶۰ تا ۶۷ سالگی!
و نه حتی ۱۰ تا ۱۷ سالگی!!

اما ای کاش فقط زمان بود که نابود شده بود٬ نه من٬ نه همه‌ی من... همه‌ی توانایی‌هام٬ همه‌ی پتانسیل‌هام٬ همه‌ی اعتماد به نفسم٬ همه‌ی امید‌هام٬ همه‌ی آرزوهام٬ همه‌ی شادابی‌ام...

اگه خودخواهی‌هات رو سد راهم نمی‌کردی الان ارشدش رو هم تموم کرده بودم...
هیچ کاری هم که نمی‌کردم دست کم خانواده رو از باتلاقی که توش بود در می‌آوردم و نمی‌ذاشتم این طوری٬ مثل الان تا گردن توش فرو بره...

بعد از هفت سال اشک و ناله و زندگی تو برزخی که ۹۰‌درصدش رو اونا باعث شدن اومده میگه تو راست می‌گفتی...
حالا دیگه چه کاری از دست اون٬ من یا خدا برمیاد؟!!!

خدایــــــا ... برمیاد؟!

توضیح: سال ۸۰ رتبه‌ی کنکورم حدود ۱۰۰۰ شده بود و می‌تونستم پزشکی شهرستان قبول بشم...  اما من اصرار داشتم که روان‌شناسی بخونم و اهل بیت اصرار که پزشکی...
و بعد از سه روز کابوس٬ دست آخر٬ دانشگاه نرفتن انتخاب شد!

فکر کن آدم بره پیش روان‌شناس٬ حالش از اونی که بوده بدتر بشه...

به خاطر پاهای شکسته و دست‌های ناتوان ِ ذهن ِ آشفته‌ام رفته بودم پیشش اما تنها کاری که کرد زخمی کردن چشم‌هام بود...

پ.ن:
دکتر بهم می‌گه چرا انقـــدر فکر می‌کنی؟؟؟

ببینم... مگه من با بقیه فرق دارم؟؟؟
مگه من از بقیه بیشتر فکر می‌کنم؟؟؟
مگه شماها «انقـــدر» فکر نمی‌کنین؟!!

پارسال ۴ اردیبهشت٬ روز سختی بود...
بابا مثل اکثر اوقات تلخ و دردناک باهام حرف زد... شایدم ذهن من زخمی ِ و هر فشاری به درد می‌آردش...

انقدر ناراحت شده بودم که رفتم تو یاهو ۳۶۰‌ ام نوشتم:

دلم یه پدر می‌خواد که بشینم همه‌ی اشتباه‌ها و وقت تلف کردن‌های این چند سال گذشته رو براش بگم و یه دل سیر گریه کنم‌... بعد بشینه منطقی و مهربون باهام حرف بزنه و راهنمایی‌ام کنه...